W DALSZEJ PRZYSZŁOŚCI

Wszystko to mogło i miało nastąpić dopiero w dalszej przyszłości. Pierwsze lata powojenne cechowało zjawisko, które w demografii jeszcze w latach dwudziestych uzyskało miano powo­jennego wyżu kompensacyjnego. Podobnie jak po pierwszej, zjawisko to wystąpiło prawie we wszystkich krajach europejskich również po drugiej wojnie światowej, przy czym zbieg wie­lu okoliczności sprawił, że nie było bodaj ani jednego kraju, w którym osiągnęłoby ono takie rozmiary jak w Polsce. Tym właśnie należy tłumaczyć fakt, że legitymując się tuż po za­kończeniu drugiej wojny światowej współczyn­nikiem starości niewiele przewyższającym po­ziom międzywojenny (5,2% w 1950 r.), Polska aż do końca lat sześćdziesiątych — mimo szyb­kiego zwiększania się liczebności grupy osób w wieku starszym (z 1298 tys. w 1950 r. do 2145 tys. w 1965, wciąż jeszcze przebywała we wczesnej fazie przejściowej między młodością a starością demograficzną.

Cześć jestem Anka i uwielbiam zwiedzać świat:) Znajdziesz u mnie wiele wpisów dotyczących moich podróży, wiele rad dotyczących podróżowania i ciekawych informacji dotyczących innych kultur. Zapraszam do czytania i komentowania 🙂

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)